Column: Glunderen van oor tot oor

Lisenka de Vries (41) schrijft over wat ze ziet in haar werk als coach bij
teams van de Dagbesteding van Amstelring in Amsterdam. Deze week:
Wat doe ik nou eigenlijk?

Als teamcoach bij Amstelring ondersteun ik teams van de Dagbesteding bij de transitie naar
zelforganisatie. Hierbij probeer ik hen zoveel mogelijk (op) hun eigen kracht te laten
(er)varen. Maar wat mijn werk nu concreet inhoudt, is bij elk team verschillend. Dus als ik
het zo vertel, dan weet nog steeds niemand wat ik doe. En dat snap ik, want het is best vaag,
deze beschrijving.

Ik leg het daarom ook wel eens uit door het te vergelijken met het spelen van spelletjes met
kinderen. Voor de meeste kinderen is het fijn om te winnen van volwassenen. Dan zie je
vaak een glunderend gezichtje, vol trots. En sommige mensen hebben dat als ze zelf
eenmaal volwassen zijn, nog steeds. Niets maakt mij zo blij als een kind dat glunderend van
oor tot oor beseft dat het gewonnen heeft, dus zelf vindt dat het iets geweldigs heeft
bereikt. Dan win ik zelf ook.

Zo zie ik ook mijn rol als coach: ik wil teams en teamleden graag laten “winnen”, zodat ze
trots zijn op wat ze neerzetten als team en als individu. Ik wil ze graag laten glunderen van
oor tot oor als ze zich realiseren dat ze eigenlijk iets heel fantastisch bieden voor mensen die
de dagbesteding bij Amstelring bezoeken. Als eerste probeer ik daarom als coach vaak om op
tafel te krijgen wat er allemaal binnen een team op het gebied van communicatie
gebeurt. Juist die zaken die niet letterlijk worden uitgesproken. Het verduidelijken van de
intenties en bedoelingen van alle teamleden is daarbij bijvoorbeeld vaak erg behulpzaam.
Dat doe ik bijvoorbeeld door in gesprekken met medewerkers te blijven zoeken naar
intenties: als een teamlid zich bijvoorbeeld ergert aan het gedrag van een ander teamlid,
vraag ik als eerste welke intentie de ander ermee zou kunnen hebben. Meestal komt er dan
een antwoord met een duidelijk oordeel over degene die hen ergert. En als ik dan vraag
“weet je dat zeker?”, blijkt dat eigenlijk meestal niet het geval.

Vaak is er lef voor nodig om echt aan het andere teamlid te vragen wat diens intentie was, maar als men dat eenmaal
durft te doen, zie ik alleen maar winnaars: het teamlid dat zich ergerde begrijpt ineens welke
goede bedoeling de ander er eigenlijk mee had, en de ander voelt zich eindelijk begrepen. En
dan kunnen er goede afspraken gemaakt worden voor een mogelijke volgende keer.

Weet jij nog hoe het voelde om te winnen en te glunderen van oor tot oor, terwijl je trots de
spelletjesdoos weer inpakte? Dat kan je vanaf nu elke dag weer ervaren, door gewoon de
intenties van de ander te zoeken of door ernaar te vragen. Dus door niet alleen te luisteren
naar wat iemand zegt, maar vooral door de bedoeling en intentie erachter te onderzoeken
en die proberen te begrijpen, merk je al snel dat iedereen vanuit goede intenties
handelt. Dan kun je glunderend van oor tot oor na je werkdag richting huis reizen. En dan
wint niet alleen de ander, maar dan win jij ook.

Bewaren

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *